Drijfveren

Al lang wordt mijn kijken beheerst door de paradox. In de mij omringende wereld zijn het de complexiteit en de raadselachtigheid, het spanningsveld waar de dingen zich voor mij van twee zijden tonen, die me fascineren.

Een aantal thema’s keren daarbij steeds terug; schoonheid en verval, orde en chaos, natuur en cultuur. Thema’s die elkaar lijken uit te sluiten, maar in mijn beleving samengaan. Het een is er nooit zonder het ander. Iedere poging tot verzoening is gedoemd te mislukken, en dit besef voelt ongemakkelijk. Maar kunst is niet ter geruststelling, kunst voelt voor mij als een noodzaak. Het komt voort uit mijn verlangen het leven te doorgronden. Kunst biedt ruimte voor verwondering en vertwijfeling. Kunst maakt het mij mogelijk te verduren en te verblijven in wat ik misschien het liefste zou omzeilen, soms dient zich daarbij al werkend voor heel even een antwoord aan.

Motieven in mijn werk zijn de bloem, de natuur, de cirkel, ritmiek, structuur, de dood en het leven.

Waar mogelijk gebruik ik circulaire grondstoffen, samengesteld uit afgedankte voorwerpen en materialen. Mijn verf stel ik zelf samen uit bindmiddel en pigment. Op het vlakke doek strooi ik textiel- en plasticsnippers, draadjes, kralen, stof en as. In de overvloed breng ik een ordening aan, de chaos ligt echter voortdurend op de loer.