De betrekkelijke vrijheid van een kunstenaar

Tekst: Liesbeth Schreuder

Brigitte Picavet neemt de vrijheid om naar eigen inzicht haar gevoelens, beleving en waarneming om te zetten in kunst.

Vrijheid uit zich in een spel tussen de ruimtelijke dimensies, waarbij ze schijnbaar achteloos speelt met het doorbreken van verwachtingen.

“Vaak zweeft het werk tussen de tweede en de derde dimensie in.”

Vrijheid toont zij in het gebruik van niet voor de hand liggende materialen.

“Ik ben gefascineerd door het onaanzienlijke, door wat nabij is en toch gemakkelijk over het hoofd  wordt gezien.”

Vrijheid neemt ze om niet planmatig te werken.

“Thema’s kunnen terugkeren, maar ik werk niet per se in series. De werken kunnen ook los van elkaar worden gezien. En delen van installaties kunnen later weer in een ander beeldverhaal terugkomen.”

De opdracht die zij zichzelf stelt is echter complexer dan vrij zijn in de keuze voor techniek, materiaal of planning. Kunst betekent voor haar de fysieke uitwerking van een zoektocht naar ordening in de onderliggende en vaak onzichtbare structuren in het leven.

                “Altijd zie ik tegenstellingen. Wat is orde en wat is chaos? Wat is schoonheid en wat isverval? Wat is natuur, wat is niet-natuur(lijk)? Het uitdrukken in materie is een manier om me te verhouden tot de complexe wereld en de positie van de mens daarin. Maatschappelijke betrokkenheid, het menselijk lijden, dierenleed, afvalproblemen en klimaatveranderingen kunnen mijn denkpatroon vastzetten. In mijn werk zoek ik naar ruimte om hieruit iets te laten ontstaan, vertaald in eenvoudige vormen, in leesbaarheid, in transparantie.”

Om los te komen van haar denkpatroon laat zij het materiaal de leiding nemen. Scheppend en schrapend, met muziek als leidraad, ontvouwt zich voor haar ogen en onder haar handen een thema of een associatie. Zij zoekt naar ‘de ruimte’ die ontstaat tussen bestaande (gevonden) materialen en de verrassing van de toevoeging.

Het ‘mooier’ maken is niet haar uitgangspunt. Hoewel zij als kunstenaar regelmatig laat zien hoe een goede compositie wordt opgebouwd, hoe kleuren en texturen  kunnen harmoniëren, contrasteren en elkaar kunnen versterken.

Haar zoektocht toont in al haar toepassingen een golfbeweging tussen het loslaten van de ratio, het nemen van vrijheid in het maakproces en de door haar zelf opgelegde beperking van de eenvoud en leesbaarheid van de vorm.